Vertrekken op een vrijdagavond aan het begin van een verlengd weekend bleek echter geen goed idee. Over de eerste vierhonderd kilometer deden we maar liefst zeven uur omwille van het drukke verkeer in en rond Rijsel en Parijs. We zochten onze eerste overnachtingsplek in de buurt van Orléans. Gezien de lengte, breedte en hoogte van ons voertuig, was het niet evident om een rustige plaats in de natuur te vinden. Gelukkig vonden we een plekje vlakbij een meer waar we eenvoudig konden parkeren en onze nacht rustig konden doorbrengen.

Het vinden van leuke overnachtingsplekjes is leuk meegenomen, maar uiteraard niet het hoofddoel van deze reis. We waren namelijk op zoek naar leuke oldtimers. We hebben nog een zeer mooie Dyane en enkele 2CV’s in onze toonzaal staan, daarom lag de focus van deze zoektocht op bestelwagentjes en Mehari’s. Ook daar is bij ons veel vraag naar. Bij vertrek bleek het al duidelijk dat de zoektocht niet zo evident zou worden. Het aanbod in Spanje was zeer beperkt. Gelukkig hadden we wel één en ander op het oog in Frankrijk. Onze zoektocht begon daardoor in Frankrijk.

Onze eerste bezoek vond plaats in de regio van Bordeaux. We kwamen terecht bij een schrijnwerker en oldtimerliefhebber. Oorspronkelijk was hij liefhebber van quads die hij eveneens gebruikte om reisjes te maken. Eens hij wat ouder werd, ging hij steeds minder op reis met de quads en begon hij oldtimers te verzamelen. Zo kocht hij vele jaren terug een witte Acadiane om mee te gaan vissen. Deze werd zeer frequent gebruikt, maar stond steeds buiten geparkeerd. Na vele jaren gebruik koos hij voor vernieuwing. Hij kocht een blauwe Acadiane en hield zijn witte bij als donorauto. Omdat hij stopte met zijn hobby als visser besloot hij om de Acadiane’s te verkopen. Onze interesse ging initieel uit naar de blauwe Acadiane, aangezien we recent een donor-Acadiane en een groot lot aan Acadiane-onderdelen gekocht hebben. Op het eerste zicht zag de Acadiane er zeer goed uit. Bij een grondige inspectie bleek dat er voornamelijk gewerkt werd aan de ‘first look impressie’. De wagen zat vol met roestgaatjes op plekken waar je het niet direct zag, namelijk op de beide lijsten aan de zijkant van de laadbak, dorpels, steunbalken achter de achterzetels,… Dat was zeer jammer want de wagen is wel voorzien geweest van onder andere nieuwe vloerplaten, een nieuwe zetelbekleding en een nieuwe, propere laklaag. Uiteindelijk bekeken we ook nog eens de donor-Acadiane. Onder de motorkap was niet alleen een 602 CC-motor terug te vinden, maar ook twee kippeneieren. Een grappige vondst, helemaal in het thema van Pasen. Hoelang zou de motor moeten draaien vooraleer je twee hardgekookte eitjes krijgt? We hebben geen tijd genomen om dit uit te testen. We besloten om onze tocht zonder Acadiane verder te zetten en toerden verder door de wijnvelden.

Tijdens deze etappe reden we door tot aan een klein dorpje op enkele kilometers van de grens met Spanje. Op een dertigtal kilometer van Biarritz, aan de voet van de Pyreneeën, bezochten we een oldtimerliefhebber met een collectie van meer dan 20 voertuigen. Deze bestond louter uit Peugeots en Citroëns. Bijna elk van deze auto’s had hij gekocht omwille van een belangrijke reden, bijvoorbeeld wagens waar zijn familieleden nog mee gereden hadden. Hij was voorstander van kleur. Vooral groene wagens stonden hoog bovenaan zijn lijstje.

Vroeger had zijn vader nog met een oranje 4-zits Mehari gereden. Daarom kocht hij enkele jaren terug een wagen van hetzelfde model. Deze vond hij aan de Middellandse zee in de buurt van Perpignan. De wagen beschikte over een goed chassis en buizenframe, maar de kas had wel al gebruikssporen. Vooral de neus en achterkant waren aan vervanging toe. Die bestelde hij nieuw en liet de rest van de Mehari opnieuw spuiten zodat hij weer volledig in dezelfde kleur was. Technisch werd er één en ander aan vernieuwd en hij reed er de eerste jaren af en toe mee rond. Echter werd zijn collectie auto’s steeds groter en reed hij nog nauwelijks met de Mehari. Afgelopen zomer werd de wagen voor het laatst gebruikt door vrienden van de eigenaar als plezierwagentje. Hij had onder zijn zelfgemaakte ‘carport’ maar liefst 16 verschillende oldtimer staan. Wegens plaatsgebrek besloot hij daarom een wagen te verkopen. Na een grondige inspectie merkten we op dat de Mehari een zeer zuiver chassis en buizenframe heeft. De zetels en baches waren nog origineel maar in goede staat. De proefrit overtuigde ons. De Mehari reed goed, zoals het hoort. De buitenkant vertoonde gebruikssporen, maar kan zeker nog mooi voor de dag komen. Wat ons betreft een ideale Mehari vol met charme en karakter om volop te gebruiken en van te genieten! We besloten deze mee naar België te nemen.

We konden hier ook onze aanhangwagen achterlaten wat het voor ons wat eenvoudiger maakte om de rest van de reis verder te zetten.

We zochten in de buurt een plekje uit om te overnachten en vonden deze in het midden van een veldje op een berg. Het uitzicht was zeer mooi en we genoten nog volop van de prachtige omgeving.

De volgende ochtend reden we dieper het binnenland in. We hadden contacten gelegd voor een bezoek aan een originele Charleston. De verkoper had deze van de eerste eigenaar gekocht, een 80-jarige man uit Biarritz. De verkoper liet ons vooraf via mailverkeer weten dat deze wagen op de motorkap na nog volledig in zijn originele lak stond en er geen sporen van roest te bekennen waren. De vloerplaten zouden origineel en in uitzonderlijk goede conditie zijn. De motor was gereviseerd, aldus de verkoper. Intussen weten we dat dit laatste in Frankrijk niet meer wil zeggen dan dat de wagen recent een onderhoudje gekregen heeft.

Bij aankomst bleek de wagen jammer genoeg één grote teleurstelling te zijn. Ondanks dat men de wagen speciaal voor ons bezoek grondig gepoetst had, werden al snel enkele minpunten duidelijk. Verschillende panelen waren op een slechte manier opnieuw gespoten. De zetelbekleding werd doorheen de jaren vervangen door verschillende soorten overtrekken waardoor ze niet allemaal gelijk waren. De motor was in slechte staat. Vooral de gaten in het chassis waren voor ons de druppel. We sloegen het aanbod voor een testrit af en namen afscheid van de verkoper.

We reden verder langs een rivier aan de rand van het dorp. Via een onverharde weg reden we door de bossen en moesten we zelfs even op het dak kruipen om wat takken aan de kant te houden en zo verder te kunnen rijden. We kwamen uit op een prachtige, desolate plek aan de oevers van het water. Een perfecte plek voor een rustige overnachting!

We vertrokken ’s morgens vroeg en reden nog verder het binnenland in, richting Toulouse. We hadden een afspraak voor een bezoek aan een beige Acadiane. Bij aankomst stond de wagen buiten op de parking van een bandencentrale op ons te wachten. De wagen was een tijdje terug gerestaureerd en dit was best grondig gedaan. Het plaatwerk, met name de bodemplaten en dorpels, was vernieuwd en proper gelast. De motor, ophanging, remmen, banden en zetelbekleding waren netjes vernieuwd. Het was alsof je van de bodem en motor kon eten, zo proper stonden ze. Helaas was er één zeer groot minpunt. De carrosseriepanelen aan de buitenkant vertoonden werkelijk overal roestblazen onder de lak. Waarschijnlijk had men de carrosserie zelf niet goed behandeld en het roest niet verwijderd voor het spuiten. Het roest kan ook veroorzaakt zijn door een lange tijd buiten in het vochtige weer gestald te staan. Om dit probleem ongedaan te maken zou de wagen volledig opnieuw kaal gezet moeten worden en opnieuw gespoten moeten worden. Bovenop de al hoge vraagprijs zou de kostprijs te hoog oplopen. We zetten onze zoektocht verder.

We keerden terug richting de kust en zochten daar een plek om te overnachten. We vonden een mooi plekje van waar we de zee in de verte konden zien en genoten van de prachtige zonsondergang.

We vervolgden onze reis naar San Sebastian voor ons volgend bezoek. Deze keer staken we vol goede moed de grens over richting Spanje. Op de aankoop van de Mehari na bleven we namelijk wat op ons honger zitten in Frankrijk. De zoektocht was nog niet volledig verlopen zoals we gehoopt hadden. In het verleden hadden we in Spanje wel al vaker succes geboekt, dus gingen we toch eens die kant op.

Eens we de grens over waren, werd het ‘tanktoerisme’ al snel duidelijk. De brandstof in Spanje is namelijk heel wat goedkoper dan in Frankrijk. Zeer veel Spanjaarden vulden nog snel hun tank voor ze richting Frankrijk reden en ook veel Fransen staken de grens over om goedkoop te tanken. Ook wij vulden hier onze tank en reden verder richting onze bezoekplaats.

We hadden een afspraak om een rode 2CV te bezoeken. We kwamen aan in een industrieterrein waar we de rode 2CV konden aantreffen. De eigenaar vertelde dat hij deze 2CV destijds had aangekocht als eerst voertuig voor zijn dochter. Hij liet de wagen volledig restaureren. De motor werd gedemonteerd en voorzien van zeer veel nieuwe onderdelen, zoals elektronische ontsteking, nieuwe koppeling, bobine, branstofpomp, leidingen,… De remmen, schokdempers, en zetelbekleding werden vernieuwd en de lak werd netjes opnieuw gespoten. De wagen zag er dus veelbelovend uit. Tijdens een verder inspectie ontdekten we jammer genoeg wel dat de kas volledig doorgezakt was. De bodem aan de bestuurderskant was roest en was zeer slecht hersteld. Hierdoor lag de kas te diep. De motorkap sloot niet meer mooi aan en het sturen ging zeer zwaar. Jammer dat hier geen rekening mee werd gehouden bij de vele renovatiewerken. We besloten om onze zoektocht verder te zetten.

We genoten van het mooie weer en zochten een nieuwe plek om te overnachten.

Na een overnachting in de buurt van Zarautz begonnen we geleidelijk aan aan onze terugrit. We haalden eerst onze aanhangwagen en de Mehari op in de buurt van Biarritz. Eenmaal klaar voor vertrek, konden we verder rijden richting het noorden.

Tijdens de terugrit hadden we nog contacten gelegd voor een bezoek aan enkele 2CV’s en een Mehari. Helaas werd dit op het laatste moment afgezegd door de verkoper. We hadden wel nog één bezoek in het verschiet dat gelukkig wel kon doorgaan. In de buurt van Arcachon vonden we een 2CV AZ uit 1967. De wagen had een mooi kleurtje en een bijpassende zetelbekleding en interieur. De basis van de wagen zat ook wel goed. De bodem werd in het verleden vernieuwd met nieuw origineel plaatwerk en had een zeer zuiver chassis. Optisch had de wagen wel wat zichtbare gebruikssporen. Het stuur en de deurscharnieren waren mee geschilderd in dezelfde kleur als de carrosserie, waar we niet echt voorstander van zijn. Dit kunnen we op een eenvoudige manier aanpakken. De wagen werd enkele jaren terug gerestaureerd in de buurt van Agen in het zuiden van Frankrijk. De verkoper, een piloot en autoliefhebber, had hem enkele jaren geleden in deze regio gekocht. Zelf had hij er nauwelijks mee gereden. De wagen kwam enkel buiten bij zeer mooi weer. De kleine 425CC-motor en het 6V-elektriciteitssysteem zorgen voor een echt oldtimergevoel.

Op het moment van ons bezoek hadden we eveneens contact met een verkoper van een prachtige Mehari. We twijfelden heel erg of we deze 2CV zouden kopen. Wat zouden jullie doen? Kopen of laten staan? We zijn benieuwd naar jullie mening.

’s Avonds vonden we in de buurt van de 2CV een prachtige plek om te overnachten aan een groot meer waar we eenvoudig konden parkeren. Enkele zomers terug vonden op deze plaats zware bosbranden plaats. De gevolgen waren nog zeer duidelijk zichtbaar. Wat vroeger één groot bos was, beperkte zich nu slechts tot een verzameling van enkele stammen en een open vlakte met struiken en laaggroeiende planten.

Tijdens onze laatste dag hadden we enkel een terugrit naar huis gepland… of dat dachten we toch. We kozen ervoor om de baches op de Mehari te laten en aan een rustig tempo naar huis te rijden om geen schade toe te brengen aan de Mehari door de lange reis.

Tijdens één van onze pauzes werden we ingelicht over de verkoop van een Citroën HY op enkele kilometers van ons huis. Het ging om een donor-HY, met een gereviseerde motor, geschikt voor onderdelen. Aangezien we enkele HY’s in onderhoud hebben, leek het ons wel een slimme aankoop. Onze laatste stop van deze trip bevond zich dus op een vijftal kilometer van huis. De HY bleek er helaas zeer slecht aan toe te zijn. We gingen niet in op het eerste prijsvoorstel en deden een lager bod. We vroegen aan de sympathieke verkopers om ons op de hoogte te brengen indien ze ons bod zouden aanvaarden.

We arriveerden goed en wel thuis. Resultaat van onze roadtrip: één vondst, de mooie, oranje Mehari. We kunnen alvast verklappen dat dit niet het eindresultaat van onze zoektocht is.

Je vindt al onze aanwinsten terug onder ‘aanbod’.